เครียด .
เครียด เศร้า และอ่อน ใจกับ ปันหาที่ตัวเอง ก่อ
ปันหา ที่ ตัวเอง เปนคน เริ่ม
ก้ทั้งที่ รู้ อยู่ว่ามันแก้ ไขไม่ได้
คนรอบข้าง ก้จะ เอาแต่ พูดว่า ก้เหนไหม เพราะตัวเอง ไม่ตั้งใจแต่แรก
ทั้งที่ คน ที่ติดอยู่ กับ มันมากที่สุด
คนที่เสียใจ ที่ สุดมัน ก้ต้องเปนฉัน อยู่แล้ว
คนที่ เข้าใจ เรื่อง นี้ดี ทึ่สุด เปนไคร ไปไม่ได้ นอกจากตัวฉันเอง
อยากจะรู้ จริงๆว่า คนที่ฆ่าตัว ตาย
เค้าต้อง เจอกับ ปัญหาที่ หนักหนากว่า ฉันมากมายแค่ไหน
เพราะแค่ที่ ฉัน เจออยู่ มันก้ ทำให้ฉัน ทรมานทุกครั้งที่หาย ใจ เข้าออก แล้ว
มันทรมาน มันกดดัน จนแทบ อยากจะ หยุดหาย ใจ ไปซะเลย
มัน อาจจะเปนเรื่อง ไร้ สาระ
มันอาจจะ เปน เรื่อง ที่ คนอื่นฟังแล้ว พูดว่า
เฮ้ย ธรรมดา น่า. เรื่องแค่นี้ ก้อแค่ ผ่านมันไป ซะ
แค่มองข้าม มัน ไป เทอทำ ได้อยู่ แล้ว
แต่นั่นมัน เปน แค่คำ พูดใน อุดมคติ คุนรู้ไหม ..
คุณ ไม่มี วัน ไม่เข้าใจ ฉัน อยู่แล้ว เพราะคุน ไม่ใช่ ฉัน
คุน ไม่มีทาง รู้ เลยว่า ตอนนี้ ฉันรู้ สึกแย่ แค่ไหน
จากเหตุการณ์ ครั้งนี้ มันทำให้ ฉันรู้ ว่า
ฉัน ไม่ใช่คน ที่ จัดการ กับชีวิต ของตัวเอง ได้ ดี
ฉันไม่ใช่ คน เข้มแข็ง เลย :'(
ฉัน อ่อนแอ มากด้วย ซ้ำ ..

ที่แย่ ที่ สุดคือ ฉันคิดว่า ไม่มี ใครเข้าใจฉัน ได้
ฉันไม่ เคยเล่า ให้ ใครฟัง เพราะ
ฉันไม่ ไว้ ใจ คนอื่น นอกจาก ตัวเอง
อยากจะ หัวเราะ ได้ เหมือนตอน อยุ่ ม.ปลาย
อยากจะ แค่ไป เจอเพื่อน ทุกคนที่ โรงเรียน
คุย กัน หัวเราะกัน เดินไปด้วยกัน เหมือนเมื่อก่อน แล้วตอนเย็นก็ กลับบ้าน
ไม่ต้อง คิดอะไร ไม่ต้องเครียดเรื่อง อะไร
แค่ไม่ ติดยา ไม่สูบบุหรี่ แล้วก้กลับบ้าน ไม่เกิน4ทุ่ม
เปนเดกดี ต่อไป ก้อพอ
แต่ชีวิต มันต้องก้าว ไป
ทุกๆคน ก้ ต้อง ก้าวต่อไป เหมือนกับที่ฉันกำลัง พยายามทำ
เพียง แต่ ก้าวแต่ ละก้าว ของ ฉันยังไม่แข็งแรง พอ
แต่ ว่า .. ..

อยากให้ ใคร ซักคน มาเดิน เปน เพื่อน จัง :)